Parada de verano nº 14 - SZAMOTUŁY rompecabezas en línea

BI 330 2011-10-13

330

2011-10-13

134

Favoritos

Vidrieras de la colegiata de Nuestra Señora de la Consolación y S. Estanislao el obispo. Esta colegiata, que data de la primera mitad del siglo XV, es una de las iglesias góticas más grandes de la Gran Polonia.<br />
En Szamotuły, también visitamos la Torre Black Halszka del siglo XIV.

Los mejores resultados para Tamaño

Mejor época

La mejor precisión

Juega un rompecabezas similar

Parada de verano nº 17 - STARGARD SZCZECIŃSKI rompecabezas en línea — 280Parada de verano nº 17 - STARGARD SZCZECIŃSKIresuelto 105 veces

Resolver el rompecabezas

Parada de verano nº 17 - STARGARD SZCZECIŃSKI puzzle online a partir de foto — 264Parada de verano nº 17 - STARGARD SZCZECIŃSKIresuelto 109 veces

Resolver el rompecabezas

Parada de verano nº 18 - SZCZECIN puzzle online a partir de foto — 330Parada de verano nº 18 - SZCZECINresuelto 140 veces

Resolver el rompecabezas

Fragmento de la vidriera rompecabezas en línea — 234Fragmento de la vidrieraresuelto 113 veces

Resolver el rompecabezas

Vitral puzzle online a partir de foto — 156Vitralresuelto 111 veces

Resolver el rompecabezas

Comentarios

Uf, zrobiłam ale bardzo trudne, wspaniałe detale

925 :)))

Najgorszy początek, potem leci z górki.

Jak tylko zobaczyłam ten witraż nie mogłam się doczekać kiedy się do niego dorwę bo przeczuwałam,że to będzie puzzlowa uczta.No i była.Nie jest trudny,już BI o to zadbała.Prawie nie ma takich samych fragmentów,trzeba tylko uważać.

Piękne witraże. Początek dość trudny, ale potem to już sama przyjemność!

No całkiem ekstra ;)) ale jestem skromna panienka! A jeszcze, co do Szamotuł. Pogoda tego dnia była całkiem niewyraźna. Stojąc pod basztą Halszki zastanawialiśmy się co dalej. Akurat jakaś grupa wchodziła do baszty, więc i my poszliśmy też mimo, że nie zapłaciliśmy za bilety. Ale pani była bardzo miła i powiedziała, że no problem i możemy zapłacić po wyjściu. Połaziliśmy po baszcie, zeszliśmy na dół, a tu czarno i już lecą pierwsze krople. Biegiem do kasy, nawet na resztę nie czekaliśmy i kłusem na tyły tego budynku, gdzie wchodząc zauważyłam, że była knajpka. Wpadliśmy już mokrzy. Klapnęłam na krześle i jak walnęło, to aż odskoczyłam w najciemniejszy kąt. Piekielnie boję się burzy od zamierzchłych czasów. Mając około 8 lat byłam latem pod Zakopanym. Wracaliśmy z wycieczki i kucnęłam pod gigantycznym smrekiem w wiadomych celach. I wtedy walnęło w tego smreczka, który rozpadł się, jak zapałka, na połówki biorąc mnie w swe objęcia. Dzięki tej burzy zjedliśmy przepyszną zupę gulaszową - knajpa nazywa się, ni mniej ni więcej, tylko Sanguszko. Oblizując się po obiadku, mój chłop z uśmiechem stwierdził: dobrze, że walnęło minutę później, jak już zeszliśmy z baszty. Zrobiło mi się miękko w kolanach, bo wyobraźnię mam doskonałą.