Fermata estiva n° 14 - SZAMOTUŁY puzzle online

BI 330 2011-10-13

330

2011-10-13

134

Preferito

Vetrate della collegiata di Nostra Signora della Consolazione e di S. Stanislao il Vescovo. Questa collegiata, risalente alla prima metà del XV secolo, è una delle più grandi chiese gotiche della Grande Polonia.<br />
A Szamotuły abbiamo anche visitato la Torre Nera di Halszka del 14° secolo.

I migliori risultati per dimensioni

Miglior tempo

Migliore precisione

Gioca a un puzzle simile

Fermata estiva n ° 17 - STARGARD SZCZECIŃSKI puzzle online — 280Fermata estiva n ° 17 - STARGARD SZCZECIŃSKIrisolto 105 volte

Risolvi il puzzle

Fermata estiva n ° 17 - STARGARD SZCZECIŃSKI puzzle online da foto — 264Fermata estiva n ° 17 - STARGARD SZCZECIŃSKIrisolto 109 volte

Risolvi il puzzle

Fermata estiva n ° 18 - SZCZECIN puzzle online da foto — 330Fermata estiva n ° 18 - SZCZECINrisolto 140 volte

Risolvi il puzzle

Frammento della vetrata puzzle online — 234Frammento della vetratarisolto 113 volte

Risolvi il puzzle

Vetro colorato puzzle online da foto — 156Vetro coloratorisolto 111 volte

Risolvi il puzzle

Commenti

Uf, zrobiłam ale bardzo trudne, wspaniałe detale

925 :)))

Najgorszy początek, potem leci z górki.

Jak tylko zobaczyłam ten witraż nie mogłam się doczekać kiedy się do niego dorwę bo przeczuwałam,że to będzie puzzlowa uczta.No i była.Nie jest trudny,już BI o to zadbała.Prawie nie ma takich samych fragmentów,trzeba tylko uważać.

Piękne witraże. Początek dość trudny, ale potem to już sama przyjemność!

No całkiem ekstra ;)) ale jestem skromna panienka! A jeszcze, co do Szamotuł. Pogoda tego dnia była całkiem niewyraźna. Stojąc pod basztą Halszki zastanawialiśmy się co dalej. Akurat jakaś grupa wchodziła do baszty, więc i my poszliśmy też mimo, że nie zapłaciliśmy za bilety. Ale pani była bardzo miła i powiedziała, że no problem i możemy zapłacić po wyjściu. Połaziliśmy po baszcie, zeszliśmy na dół, a tu czarno i już lecą pierwsze krople. Biegiem do kasy, nawet na resztę nie czekaliśmy i kłusem na tyły tego budynku, gdzie wchodząc zauważyłam, że była knajpka. Wpadliśmy już mokrzy. Klapnęłam na krześle i jak walnęło, to aż odskoczyłam w najciemniejszy kąt. Piekielnie boję się burzy od zamierzchłych czasów. Mając około 8 lat byłam latem pod Zakopanym. Wracaliśmy z wycieczki i kucnęłam pod gigantycznym smrekiem w wiadomych celach. I wtedy walnęło w tego smreczka, który rozpadł się, jak zapałka, na połówki biorąc mnie w swe objęcia. Dzięki tej burzy zjedliśmy przepyszną zupę gulaszową - knajpa nazywa się, ni mniej ni więcej, tylko Sanguszko. Oblizując się po obiadku, mój chłop z uśmiechem stwierdził: dobrze, że walnęło minutę później, jak już zeszliśmy z baszty. Zrobiło mi się miękko w kolanach, bo wyobraźnię mam doskonałą.